Dear: Chupachups (sino to?) Ewan. Magbasa ka na lang,

 Eh di ako na happy! (ikaw na?!) Oo ako na nga. HaHa... Alam mo yung masaya na natatakot? Ako yun eh. This guy, I'll call him Leo, makes me feel that way. Ayoko na kasing maniwala. ilang beses na ba akong nagpakatanga? Ilang beses na ba akong nasaktan dahil sa pag-ibig na yan? Mula kay pera, kay Gaara, at kay, Goku, kay Theus at ngayon may Leo pang dumating.

Kapag naiisip ko siya, para akong tanga. I smile, pero after sometime, maiiyak ako. Honestly, ayokong maniwala sa kanya at first (and until now, my doubts pa na ako), pero he is the guy na unti-unting nafu-fulfill yung mga nasa corny na listahan ko kahit puro pangako lang. Kahit hindi ko man lang nabanggit sa kanya yun, kahapon lang. Lagi akong may hesitation sa mga sinasabi niya kahit alam ko sa puso ko, kahit pakiramdam ko, seryoso siya. That he is really willing to love me. That he really accept m for me. Alam ko at ina-admit ko na hindi ako maganda. Given na yun. Dati nga iniisip ko kung bulag lang siya or wala sa wisyong ang utak. Baka naaaning lang. Pero imposible eh.. NakakapagDOTA nga yun eh, at maayos naman siyang kausap. Matino. may sense. Masarap kausap. Ah ewan.

Until now, I really don't know who or how to believe. I admit na masaya ako kapag kausap ko siya. I feel safe. I feel happy. Happy na hindi pinipilit. Happy na natural. I can laugh all I can and I can be what I want to be. Yung pagod ko, napapawi. Kahit yata lakarin ko ang buong metro manila, okay lang. As long as kausap ko siya. Sanay na nga yung tenga ko na laging may earphones eh. I want to talk to him every single second of the day. Text o personal o call pa yan. Kahit chat sa net, though hindi naman kami nakakapag-usap sa net eh.

Siguro, isa na lang ang iniintay ko. Unting effort pa. Siya na nga ba talaga? I really don;t know. Ang sakit na ng ulo ko.. T.T