Sa Dapat Kong Kasamang Manood ng Mocking Jay Part II

Kamusta ka na? Okay ka lang ba? Sana masaya ka na. Naalala kasi kita, showing na yung part two ng Mocking Jay. Naalala mo ba yung sinabi nating dalawa noong nanood tayo ng part one last year? Nung mga panahong sobrang close pa natin at hindi pa tayo galit sa isa't isa? Siguro hindi na.

"Panoorin natin yung part two next year!!!"

Hindi ko maalala kung sinong nagsabi o kung sabay ba tayong nagsalita noon since we can finish each other's sentences. Pero we both agree on this. Noon sabi mo, kahit tayong dalawa lang ang manood, okay lang. Kahiy fi na sila sumama. Wag kang mag-alala, ganun din naman ako eh. Until now. Kaso wala na eh. Sabi mo nga, friendship over.

Hindi ko pa rin talaga maintindihan kung bakit nagalit ka sa akin nun. Nakakatawa na simpleng pagpunta sa MOA ang reason kung bakit tayo nag-away. Sa bagay. Mukhang hindi lang naman yun ang pinaghuhugutan ng galit mo eh.

Pero kung galit ka, mas galit ako. Galit ako sa mga ibinibintang mo sa akin. Galit ako na kahit na halos lahat ng taong naging kaibigan natin at iniwan ka o hindi ka inintindi noong panahong nasa mababa ka, nagagawa mong kausapin na walang galit ngayon. Na walang sama ng loob. Hindi sa ayokong kausapin mo sila. Pero pakiramdam ko kasi sobrang unfair mo lang sa akin. Sa akin na andoon para sayo no matter what. Andyan ako sa mga panahong hindi ka na nila gustong kasama noong mga panahong nagmamaldita ka, ako lang ang nakatagal sayo. Sa mga paulit-ulit na panahong nasaktan ka niya, pinilit kong makinig sa mga hinaing mo. Nakikinig ako at inuunawa ko ang mga kwento mo tungkol sa kanya kahit noong panahon na yun, parang nagbubuhat ako ng sampung kilong bloke ng yelo sa sobrang bigat ng nararamdaman ko.

Higit sa lahat, andoon pa rin ako. Matapos mo akong biruin ng isang biro na hindi ko alam kung paano ko natanggap ng buong puso. Naalala mo? I hope you do. Dahil hindi ko pa rin maisip hanggang sa ngayon kung paano mo ako nabiro ng ganun. Paano mo nasabi sa akin ang mga yun bilang isang biro. Alam mo namang mahal kita noon. Tumanggi ako kasi alam ko namang malungkot ka lang eh. Na mas masasaktan ako kung um-oo ako. Mas pinili ko lang namang wag masaktan sa pwedeng mangyari. Naisip mo ba yun? Pero kahit masakit na biniro mo lang ako noon, hindi naman ako nagbago ah. Pumapalya oo. Pero hindi nagbago.

Pero binaliwala mong lahat yun. Binaliwala mong lahat kahit isang beses lang akong nagkamali. Hindi mo alam kung gaano kasakit kaya galit na galit na galit ako sayo. And I hope di na magbago yun... Para hindi mo na ako masaktang muli.

Kaya ngayong magkakasama ulit tayo bilang barkada, tandaan mo. Hinding-hindi ko hahayaang bumalik tayo sa dati hanggang di mo sinasabing patawad. Hangga't di mo ko kinakausap ng maayos. Habang pinipilit mong ibalik ang dati, pipilitin kong bumuo ng pader na matitibag lamang ng sorry mo. Hindi ako papalya. Aalalahanin ko lahat ng sakit. Aalalahanin ko lahat ng paghihirap ko sa mga panahong hindi ko maintindihan ang mga nangyayari. Siguro naman, I deserve an explanation. I deserve an acceptable reason sa ginawa mo sa akin.

Pinapangako ko sa sarili ko na hindi ko hahayaan tunawin ng mga hilig natin ang sakit na naramdaman ko. Hindi ko hahayaang pawiin ng pagkakaparehas natin ang lahat ng luhang naiiyak ko habang minamahal kita at sinasaktan mo lang ako. Pinapangako ko na hindi tayo magiging maayos kahit bilhin mo pa lahat ng mga gusto ko pagkat sa panahong ito, hindi ko kailangan ng kung anu-ano. Hindi ko kailangan ng pagmamahal mo. Ang kailangan ko ay ang sorry mo. Ang explanation mo. Ang mga reason mo kung bakit sa lahat ng tao, ako pa ang sinaktan mo ng ganito.

Sa Mga Ganitong Panahon..

May bad vibes sa opisina. May minamadali kaming payroll. May gusto akong patayin sa imagination ko. Pwede akong mapromote. Madadagdagan daw ang sweldo. May nakakaiyak na nangyari sa akin kanina. Tara, punta tayong singapore.

Sa mga ganitong panahon kita nami-miss. Sa mga ganitong bagay ko nami-miss yung mga panahong nagkakape tayo tuwing biyernes. Nakakamiss yung mga panahong kwento lang ng kwento kahit walang kwenta. Reminisce pa ng reminisce. Yung mga gabing hating gabi na ako umuuwi dahil sa mga bagay na yan.

Sa ganitong panahon kita nami-miss. Nami-miss kong maibuga ang lahat ng ito sayo. Yung sobrang stress ko ata malalaspag ang stressball na kasing laki ng basketball. Nami-miss ko yung kaya mong tanggalin ang sama ng loob ko dahil nakikinig ka. Pinapakinggan mo ang bawat daing. Ang bawat hinanakit. Ang bawat kwentong nakakastress lang naman. Pinapakinggan mo ang lahat kahit halos paulit-ulit lang. Nami-miss kong may nakikinig sa akin at hindi babaliwalain ang mga sinasabi ko.

Ganitong panahon kita nami-miss. Ang mga panahong nagpaplano ako kung paano ko pahihirapan ang mga taong nang-aapi sa akin. Yung gagatulan mo pa ang mga sinasabi ko. Yung mas papalalain mo pa na imbis kutsilyo lang ang itatarak ko ng paulit-ulit magiging tinidor na lang para killing me softly ang peg. Tapos itatawa na lang natin. Kasi yung planong binuo natin, nagiging imposible na kasi bigla na tayong nagkakaroon ng super powers. At sa muling pagtawa ko, parang ang dali na lang tawanan ng lahat ng problema kakaharapin ko sa susunod na linggo.

Ganito kita nami-miss. Yung walang humpay na librehan. Yung gastos pa more pero di nagbibilangan. Yung kapag may pera, ubos ubos biyaya. Akala mo kukunin na yung pera bukas kaya uubusin na lang ngayon kaysa ibigay sa iba. Pero kapag walang pera, nagpapaluwal. Manlilibre yung isa pero sa susunod na pagkakataon, wala kang maririnig na kung anu-ano mula sa kanya. Kaya naman kapag parehas wala, makapagkape lang, masaya na. Kahit abutin pa ng apat na oras yung kapr na tila ba pinapalamig pero frappe naman.

Nami-miss kita. Namimiss ko ang lahat ng mga shotgun ideas natin na walang pinapatunguhan. In short puro imagination. Puro plano, pero walang matuluy-tuloy. Alam mo ang pinakanami-miss ko, yung ideya na pwedeng tayong dalawa lang ang umalis at magpaka-burgis! Kasi parang ayaw nila eh. Pero tayo gusto natin. Wala lang budget.

Hayst. Ayokong umamin pero nami-miss kita. Namimiss ko ang kulet, ang saya. Ako kaya? Namimiss mo?