YOU and all the drama (October 24, 2015)

I was dreading that moment. Dami kong naiisip na scenario. Dami kong naiisip na pwedeng mangyari kung nagkataon na magkita kami. I've always thought that this is inivitable. Darating talaga ang panahon na magkikita kami no matter what. We have the same circle of friends at dahil doon, di ko siya pwedeng iwasan all the time. Ang tanong lang ay, kung handa na ba ako.

Alam ko sa panahong yun, hindi pa ako handa.

Pero ang mga nakatakdang mangyari ay mangyayari. The inivitable happened. My super bestfriend Eome, also known as my sister from another parents, is celebrating his birthday. I have to go or else mahaba-habang tampuhan session na naman ito and I don't want to lose another friend because of him. Pero a week ago, I was planning to back out. Sabi ko baka mamaya yung usual four na naman(Me, Eome, Him, at Chi) ang magkakasama nito. Pero since madami namang nagreact sa chat kung saan diniscuss ni Eome ang birthday niya, I assumed na madami pupunta sa event na yun. Sabi ko siguro naman di ko na makakausap yun since madami naman kami.

Ready na akong maglaro ng iwasan game. Iiwasan ko siya hanggang matapos yung araw na yun, kasi takot ako eh. Takot akong mabasag yung walls na ginawa ko para protektahan ang puso ko laban sa kanya. Kasi until that day, madami pa akong tanong sa kanya at sa mga nararamdaman ko towards him. Madami din akong naiisip na scenario na hindi maganda kaya ayoko pa siyang makita dahil alam ko nga, di pa ako handa.

So ayon nga. It turned out that kami nga lang talagang apat! Argh! Gusto ko na talagang magwalk out nun. Tahimik lang ako pero ang totoo, nagpapanic na ang esophagus at atay, in short, lamang loob ko. Pero dahil wala akong choice, tinuloy ko na rin. Apat na nga lang kami, mawawala pa yung isa? Kawawa naman yun may birthday. Aapat na nga lang kami magwowalk out pa ako.

So tumahimik na lang ako sa gilid nung kwarto sa khub. Nagmuni-muni. Inaassess ko kasi yung sarili ko kung kaya ko na. Kung kapag nag-aya ulit, okay na. Hindi na nila ako iisipin o yung nararamdaman ko. Tinitigan ko siya habang bimibirit. Tinatanong ko yung sarili ko kung, kaya ko na ba? Can I leave like this forever? Kaya ko Ba ang ganiting scenario sa buhay ko every now and then?

Narealize ko na hindi. Na hindi ko pa kaya. Na lahat ng nangyari sa buhay namin, hindi pwedeng ibalewala na lang dahil masyado na akong nasaktan. Masyado na akong mabait. Masyado na akong mukhang tanga. Masyado na kung lalagpas pa tong nangyaring ito at isasawalang bahala na lang. Ano? Lagi ba lang siya ang bida? Paano ako? Paabo ang mga doubts ko sa sarili konungpanahong kinuwestyon niya ang pagiging kaibigan ko? No. Ayoko.

Pero ang masaklap, alam mo ba kung ano pa yung narealize ko? Narealize ko na namimiss ko na pala yung taong to. That having him here with us, felt more like home than anything else(less ofcourse yung kadaldalan kong walang kapantay dahil nga less talk ang lola niyo). It felt like in a sense, being whole. That everything came back to life once more. Yung nakaramdam ng paggalaw ang mga carousel sa utak ko. Para bang biglang binuksan ang isang theme park na matagal ng sarado. Suddenly I felt joy. That right then and there, kapag nagkausap kami, nagkapatawaran, at nagkaintindihan, magiging maayos na ang lahat.

Habang nag-oobserve pa ako at bahagyang napapatawa sa mga kakulitan nila, I realize may butas pala ang puso ko. At kahit masakit, narealize ko, kaya pala ako nasasaktan kasi nawalan na naman ako ng best friend for the third time. Na of all the things na iniyak ko nung mga panahong nag-away kami at di na muling nagkabati, yun yung pinakamasakit na reason kung bakit ako umiiyak. I've lost a friend. A bestfriend.

And no, hindi ko inaaming mali ako o ano. Kasi para sa akin wala naman akong ginawang mali sa kanya. In fact, para sa akin, siya ang may kasalanan kung bakit wala ng friendship between us. At kasabay nga noon, naramdaman ko ulit yung sakit. Yung pakiramdam ko noong inalis niya ako bilang isa sa mga kaibigan niya. Yung panahon na pinagdukdukan niya sa mukha ko na wala akong kwentang kaibigan. Na hindi importante sa akin kung ano ang meron kami kahit yun na lang nga ang meron ako (and yes, I have to admit that at that time, it was the only thing that matter. Na kahit wala ang iba, basta andyan siya, I'm good). So I build up walls again.

Hangga't maari, wala na akong pinakialaman sa mga usapan nila. I talk to him once in a while kasi kailangan. Hindi din ako basta-basta nagbibitaw ng tanong para hindi kami mag-engage sa isang conversation. Madalas dinedirect ko yung mga tanong ko para sa grupo. Ina-address ko kay Eome or Chi yung mga sasabihin ko. I tried being civil with him. Ganun din naman siya. Hindi ko na siya tinitigan ulit simula noon. Ayoko na. Naramdaman ko ulit yung pagod. Yung pagod na ang hirap palang makipagsabayan sa flow ng utak ng taong to. Yung pagod at takot nagsama-sama silang lahat. Just a few hours na nakasama ko siya, even without talking, nakakapagod din pala.

In the end, na survive ko naman. Nakauwi naman ako ng humihinga at hindi umiiyak o nag-iiskandalo. But the saddest part, I feel like nakakahinayang kami kasi kahit di kami nag-uusap, we still share the same things. We still like the same things. We're like soul sisters(no pun intended). Alam mo yun? Na sa buong barkada, bukod sa daddy-daddy-han ko, siya lang yung makakapantay sa brain waves ng utak ko, yung halos parehas kami ng trip(again, no pun intended)? ALDUB? Tadhana? Those little things we like? And ofcourse, yung minahal ko sa kanya, yung listening skills niya? Nakakalungkot na mawawala na lang yun dahil sa simpleng desisyon kung pupunta ba sa MOA o hindi(my side of the story at ayoko ng ikuwento, mahabang storya).

So it left me wondering, noong nakita niya ba ako? Does it feel the same way? Does it felt good having me at that moment? Does he felt like this scenario is home? Gusto niya din ba akong maging kaibigan ulit? Parehas ba kami? O ako lang talaga? Tulad ng lahat ng nangyari noon na ako lang pala talaga ang may gusto.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Tara, ituloy na natin ang pagtatayo ng pader.

HAPPY? BIRTHDAY TO ME!

I'm scared. Natatakot ako na baka I'm suffering from depression.

Sana hindi. Sana hindi talaga. :(

#MissMissingYou

Sobra na kitang namimiss.

I miss those moments where I can touch your face kasi nanggigigil ako sayo. Natutuwa ako kapag hinahayaan mo lang ako. The feeling of your skin touching mine is one of the happiest moments in my life.

I miss your hugs and your kiss(sa pisngi) at the end of the days when we use to hangout kasi kahit anong dami ng problemang ikukwento ko sayo, those hugs gives me hope that the days after those moments would be alright. Na wala ng problema. Na all is well.

I miss the way you hold me. Yung mga panahong naka-angkla ako sayo(with or without my killer heels) kasi pakiramdam ko akin ka. That no one can tear us apart. Pakiramdam ko din special ako sayo kwsi hinahayaan ko akong dumikit-dikit lang sayo knowing that you hate it kapag feeling close ang mga tao sayo.

I miss those times na humihiga ka sa lap ko at nagpapakamot ng ulo na parang pusa. Sa panahong yun, I feel so lucky kasi the man I've ever wanted is just there. Within my reach. Sleeping in front of me.

I miss those moments when I can put my head on your shoulder habang nakayakap sa mga braso mo habang nagkukwentuhan tayo ng mga walang kwentang bagay.

I miss our coffee bonding because drinking starbucks nowadays would never be the same without you. Wala kasi akong mashare-an ng mga hinanakit at accomplishments ko sa buhay. Kasi sa piling mo lang ako naging malaya. Kasi ikaw lang yung nagparamdam sa akin na kahit anong tantrums ko, kahit anong landi at arte ko, okay lang. I can be myself whenever I'm around you.

Higit sa lahat, I miss you. when you smile. When you tell yours stories. Kapag nagyayabang ka. Kapag galit. Kapag sobramg saya. Kapag irritable. Lahat. Every inch of you. Even yung pangingiliti mo. Isama mo na yung pamanakot mo dahil alam mong takot ako sa multo. Yung pagiging caring mo. Yung wala kang pakialam sa mundo. Kapag nagdodrawing ka. Kapag naglalaro ka nung may music chuchu.

Haha! IMISSYOUBADLY. Ayaw walamg space para
makita mo ang urgency at capital letters pa para intense.

Haist. Paano kaya kapag nagkita ulit tayo after everything that happened? Ano kayang mararamdama mo? Ako kasi feeling ko, iiyak din ako na parang ginagawa ko ngayon. Kasi baka di ko din matago kung gaano kita namiss. :'(

The reason why I don't write anymore to there is no such thing as destiny

Nakakamiss ng magsulat. Yung buong gabi mong iisipin ang isang ideya then buburahin mo dahil di mo na ulit trip. Tapos magugulat ka na lang, umaga na. Tumitilaok na ang manok.

Nakakamiss magputol ng by chapter. Nakakamiss yung makipagcolab. Magbatuhan ng ideas. Nakakamiss yung mga comments. Yung macriticize yung ginawa mo. Yung may makikisimpatya sa character na binuo mo. Yung may magagalit sa mga komtrabida mo. Nakakamiss yung feeling na appreciated ka.

Sinabi ko naman dati na feeling writer ako sa blog na ito. Actually, di ko din sigurado bakit ako tumigil. Siguro kasi akala ko, nabuhay na sa realidad yung mga sinusulat ko. Mali pala. MALI PALA AKO.

Akala ko kasi realidad ko na siya. Akala ko, nakuha ko na yung prince charming na inaasam ko. Dahil nasa kanya na ang lahat. Yung tipong sinubukan kong magsulat at magdescribe ng lalaki pero siya pa rin ang lumalabas  sa utak ko. Naramdaman ko ang contentment. Kaya siguro ang lakas ng loob ko. Akala ko siya na anh destiny ko.

BUT THE TRUTH IS… THERE IS NO SUCH THING AS DESTINY. Mananatiling sulat ang mga sinusulat ko. Mananatiling fiction ang mga bagay na nababasa ko sa nobela. Hindi sa walang forever. WALANG DESTINY. Ikaw ang gagawa ng sarili mong destiny.

#LastTime

Ayokong magbilang kung gaano na katagal nung huli kaming nagpansinan. Kasi kapag nagbilang pa ako, maaalala ko lang yung sakit ng mga sinabi niya sa akin.

Di ko talaga akalaing sa kanya pa manggagaling yun. Hindi pa ba enough na kulang na lang iclear ko yung buong araw ko masamahan ko lang siya?

Ang masakit, sobra ko na siyang namimiss. At isa pang masakit, lalo kong narerealize na wala akong puwang sa puso niya kasi di niya man lang magawang magsorry o mang-alo. Kahit bilang kaibigan lang ba.

Simula noong masaktan siya dahil sa isang tao hanggang ngayon, iniisip ko kung ano bang kulang. Ano bang kulang sa akin. Alam ko namang sobrang daming kulang ng pisikal na ganda ko. Pero yun lang ba ang basehan? Mahal ko naman siya eh. Hindi pa ba sapat yun? Ano pa bang kailangan kong gawin?

Araw-araw na ginawa ng Diyos. Lalo na kapag magkikita kami (Mostly Friday or Weekends), tapos marerealize ko na kahit bossy siya, kahit minsan ang yabang niya kausap, kahit minsan ang landi niya, kahit nagme-make face siya sa mga type kong barista, kahit na ang dami niyang flaws, walang panahon na hindi ko siya minahal. Nainis ako. Nairita ako. Pero hindi nawala ang pagmamahal ko sa kanya.

Kaya ngayon ang sakit lang. Sobrang sakit lang talaga. Napapagod ako pero sabi ni Heart Ko, keri pa. Hindi ko na alam kung paano ko nakakaya o kung saan ako humuhugot ng lakas para magpatuloy. Pakiramdam ko buong buhay ko, nagfo-fall apart na. Na ang tanging nagpipilit bumuo ng pagkatao ko ay yung mga taong kailangan kong pakitaan na malakas ako. Na okay lang ako. Na kaya ko. Dahil kailangan.

Gusto ko ng tumigil. Gusto ko ng mabuhay. Hindi dahil kailangan at dahil yun ang sinabi ng iba. Gusto kong mabuhay na totoo ang ngiti ko. Yung tipong umaabot hanggang mata ko at nag-ooverflow at nararamdaman ng iba. Gusto kong maging masaya.

Kaya ngayon, isa lang ang higit na pinuproblema ko. Kahit yata ilang beses kong panoorin ang That Thing Called Tadhana, di ko pa rin masagot ang pinakamalaking tanong ko sa ngayon.

"Paano ba mag-move on? Gaano katagal?"

Haist.

Grow up? K.

    "Simple lang naman yung sagot na gusto ko di ba? Oo o hindi lang naman o wala ka lang magawa at wala kang makasama kaya ka nagpapasama? Ganun naman talaga di ba?"

     Naisip mo ba na kaya di ako makasagot sayo ng tama kasi hilong-hilo na ako sa gutom at wala akong pera? Na kaya nag-aalangan akong papuntahin ka kasi wala din naman ako ipapakain sayo at baka pagod ka na kasi pabalik-balik ka?

     Tsaka ano bang panahon ngayon? Bakit parang tanga-tangahan ang mga tao? The fact na inaya kitang magpunta doon, hindi pa ba sapat na sagot yung kung gusto kong samahan mo ko o hindi? Ugh. Isip naman. Dati naman wala ng ganyang kaartehan. Kapag pinapunta, globe lang. Go lang ng go.

     At yung last statement mo na yan. Yan ang pinakabadtrip sa lahat eh. Alam mo ba kung anong nangyari sa akin nung araw na yan? Malamang hindi diba? Tsaka sana bago ka magbitiw ng ganyan, naririnig mo sana kung paano magtampo ang iba kong kaibigan kapag cancelled ang alis namin o kaya hindi ko sila sinisipot para masamahan lang kita tapos sayo ko pa maririnig na wala lang akong kasama kaya kinukulit kita at ganun naman talaga ako? Huwaw. Huwaw lang talaga.

     Then you'd create a post na "I have to grow up?" For real? Sayo manggagaling yan? Well, if you want me to grow up sana ikaw din. Talking about my reasoning. Uhmm yeah. Perfect example kasi yang sagot mo sa akin sa taas ng "MATURE" reasoning eh. Thanks for giving me such a wonderful advice.

     Tsaka ngayon ko lang narealize, kapag nagmamalasakit ka pala? Immaturity na pala yun. Sometimes you should dig deep. Di naman ako basta mang-aabala. And yes, kahit yung biglang tatawag ako ng wala lang, may reason yun. It's because I miss you.

     Sorry ah. Kung lagi akong tumatawag sayo kapag masaya ako, may problema, malungkot, at lahat na. Akala ko kasi kaibigan kita. Akala ko kasi masaya ka ng ganun. Masaya kang nalalaman yung mga maliliit na bagay sa buhay ko. Akala ko gusto mo yun. Hindi pala. Kasi masyado akong nahold sa cliche na pangako ng kaibigan. Laging andyan your face. Tsh.

     From now on, you won't hear anything from me and I expect the same from you.

     Kahit sinong tanungin mo sa tropa, laging ikaw ang priority ko and we all know why right? I guess tama sila.

PS: Nahulugan kasi ako nun ng pera. Papalibre sana ako sayo kaso sabi mo wala kang pera. Hihingin ko lang sana yung company mo, pero nabobohan ako sa tanong mo, kaya medyo nairita ako. Tsh. Why explain. Anyways, salamat. Salamat sa post mo. Wake up call eh. Tsaka, simple lang naman din ang gusto ko. Kung binasa mo yung convo natin, maiintindihan mo. Salamat.